การไม่รู้จักแผนที่และอ่านแผนที่ไม่เป็นในทุกวันนี้ นับเป็นความล้าหลังทางวัฒนธรรม [Culture Lag] อย่างยิ่งของประเทศไทยที่มักอ้างตนว่าทันสมัยเป็นสมัยใหม่ บรรดานักวิชาการที่ใช้แผนที่ก็ยังมองการใช้งานในลักษณะเป็นข้อมูลและข้อเท็จจริงมากกว่าเป็นเพียงเครื่องมือ ดังเห็นได้จากการใช้แผนการดำเนินโครงการเพื่อการพัฒนาต่างๆ ที่เป็นโครงการของความเป็นไปได้(Feasibility study)และโครงการศึกษาผลกระทบ (EIA) ที่มักทำให้เกิดความขัดแย้งกับผู้คนในท้องถิ่นในเรื่องคุกคามสภาพแวดล้อมทรัพยากรธรรมชาติและการละเมิดสิทธิมนุษยชนของคนท้องถิ่นเป็นประจำ

     ในปัจจุบันบรรดาแผนที่ ภาพถ่ายทางอากาศและอะไรต่างๆ นานาในเรื่อง Remote sensing ที่มีลักษณะเป็นเพียงเครื่องมือเหล่านี้ ไม่ควรที่ทางราชการเห็นว่าเป็นของต้องห้าม  ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่ผูกขาดโดยฝ่ายรัฐและราชการอีกต่อไป ควรเปิดโอกาสและส่งเสริมอย่างเต็มที่ให้คนทั่วไปได้รู้ได้ใช้ โดยเฉพาะฝึกเด็กและเยาวชนให้ได้เรียนรู้เพื่อนำไปสู่การศึกษาค้นคว้าและรับรู้ข้อมูลอันเป็นข้อเท็จจริงด้วยตนเอง

ผู้สนใจสามารถสั่งจองที่ คลิก